Page 645

نه رحم بکویی بیمار شد نه قادم بیجا در درآمد نه مغز بهانه طرار شد نه قایم خون یک ناز بخودت همین مژده مار شد که بعزتت وطمرامد نه نگاه بر سخنک زد نه کنم بجب تو شک زد نه به خار خامه رنگ زد نه ترابهارک نمک زد نه بساغرم کسی سنگ زد نه صدای شیشه رنگ نه لبی بزمزمه چنگ زد نه نفس در دل تنگ زد عدم انگیز سنگ زد که تو قابل سخن امد بسرین درنگ کل هوس چه چون مسافت دود ر چه خط موج کف کفت بنظر کشیده جو جز ردم زکتاب هستی بیحد د تو نخوانده خط نیک و چقدر تبحر د صنعت مد ر تصنع لفظ زد که جو تار سجه سلک بخلوات صمد دین امد چه شته تو در چمن بخیال سرو کل سمن تو چو کرم پیله بخود متمن سمت میل توسو کن زغریب صحبت جان مکن نشوی لغره ماه کن ز خودت بصیرت مر دو زن باسن بخرین که چو شمع در بر انجمن ز چه پیر سوختن امد چه دوی برنگ نم صبا بهوای کلشن بلعن توسوی خود نظری کشا که توی کل هم دو فا ز سر ش عالک بر با همه وقت میر سدش نبا چه شد اطلسی شبکی قبا بدر ید این نکی ردا که در ین رباطکره فنا بلی کید و کر کفن امد تو جو بوی غنچه در تک کل در اشکار و نهان کن تو بخود د می نظری کشا ز بهان گذر بعیان کن بکذر چوطرزی از ین چمن نفسی باین دل من هوسین بیدلن نخبر در اعتبار جهان کن چه بلاست شوق مهر شد که چوی و شکن امد ترکیب بند در نعت اشرف انبیا محمد مصطفی صلی الله علیه و علی اله وصحبه و سلم دلم چو غنچه ببالد بکو در بوی محمد مجمل دین چو کل شکفته ام هر دم بیاد روی محمد ا دو چشم روشن من شد ز دور نیش نیک کشم بدیده خود کاش خاک کوی محمد