Page 620

۶۱۵ بهزار سلسله میبکشد سرطره تو زچنگ ما بهار گلشن خنگ و تر نه نهال دیدم و نی ثمر همه جاست از پی همدگرلب پرنفیر و دم شرر دم سرد آه نفس سحردم گرم ناله پرشرر نفس عرو رجون اثر ز زبان جرات ماتست مژبشکنی ره نظر پراکر دی بنجک ما هوای باغ و بهار جان گل نفس نه خودشده فشان چونکاه رفته ام از میان اثری مرنشود عیان کنجمن چوبوی گل خزان مطلب طرزی نشان که رکرد بدل ناتوان دل نازکت نشود گران که روز باد نو خود بخود چورس برانجه زنگ ما مخمس زلف خم بجز ستم دلی چون شانه خود را بصحرای جنون سرداده ام دیوانه خودرا دلم کوید بزاری و برد جانانه خود را به از سرسه کردی برکس مستانه خودرا کنی تاریک تاکی خانه میخانه خود را زفیض عشق شد چون شمع روشن باغ یکویم زفیض باد پو شد مسجدم از داغ ما سورم زفیض خودی سرشار بد مست مخمورم زفیض کرییه شبدری بکف هروقت انکوم بسان تک نازم کر یه مستانه خودرا چوبوی گل ازان با مسجدم هرلحظه آمیزم که شاید همچو رنگ رفته زین گلزار بگریزم زغربال مژه لخت دل از بحر میبیزم بزم وصلم هم خون جکر از دیده میریزم که چون کل با کنم رنگین لب پیمانه خودرا بجر درد کرد خویش چون دولاب میکر دم زجوش آه زد چون موج در کر داب یم کهی سیماب کاهی شعله کاهی آب میکردم برای مطلب انقدر عتاب میکردم که در راه تمنا دامه کردم دانه خود را چوزلف تابدار از بس دوش چهره پیچیدم چو تارطره از بس پیش او اشفته پیچیدم