Page 618

لشکر ناتوان رسیده تابه سرزبان زغبار سرمه بی نشان شده کردستی احیان حوصله هی نبوده همراش رمیده میرمرغان چو غبار ناله پنهان زدیم کا می بامتحان کز خود گذشتن باشد هزار کوچه دو چارا زچه هر نفس بره هوا می خام د یک هوسرا نداشتی در باسن زن بسز د انکه تو آب کز هوای سیر بار کل زچه هر سحر چو صباوز دل ناتوان کجا برد الم تر و د عاجزی که پوچه سرقدم اوفتد بهزار ابله کارا هزار جلوه پرفشان بهار خنده زند کلست بطو دستی بخیر و زه بان شیشه پر دکست بکمال شاهد امتحان کشود دیده تغافلت سواد نسخه نیستی بر سید رنگ تا ملت قلی سنجک سیاه زن مکین خط غبارا بساحل پر شرار کل مکث در یدی چمن مین چو هلال رخ شفق کن کشای غنچه به بهترن زبهارباغ و کل چمن بگذار زرنگ و بوکمن صف نمک و لبم شکن می جوشش کل زیبرین ببار دامن یار زن حنایی مست نگارا توبک مد خار سدنه سجا ک چین بدار سد نه شور مانک در ارسد نه سنجاشی نه نوار سد نددت نمک خار سدنه قدم بهایی دو تا رسد نه بیداستی حیا رسدنه بدستگاه دعا رسد چه شود بیست پار سد کف دست آبله دارا به نشان خنده انشان زدیم حرف تکلمی برهوز سر از ان بیان گرفته در دست غنمی بمعان فرصت بی نشان دم اه تاملی رکاب عشرت پرفشان زدیم دست نظلمی بغبار سر و دار ز و کشیده دامن یارا نفس هم کن کنم نم طپش کنار شکستی لب زخم داغ دل خودم کل لاله زار شکستی دم صاف طرزی سر خوشم طرب بهار شکستی چمن طبعیت بیاد لم ادب ابیار شکستی زودست ساز و رنگ و بو دباغ غنچه بهارا