Page 573

۵۵۸ رباعی از می چو بعارضت عرق پیدا شد در دیده سرشک سرخ من صهبا شد از عکس زمرد خط و لعل لبت ساقی قدح نشاط ما مینا شد رباعی با رنج بمن نسبت جانی دارد وز غنچه فشرده من نشانی دارد میبویم و با خود این سخن میگویم کین بوی خوش از دست فلانی دارد رباعی در خاطر من چو یاد جانان گذرد اشک مژه ام بجیب دامان گذرد شمشیر محبت جگر چاک کند تیر مژه ات ز جوهر جان گذرد رباعی آن زلف رسا چو پا بگره آل زند همراه بم گره بت را تال زند تا جای نشان بوسه خالی باشد مشاطه بگو که لبت خال زند رباعی با رنج بمن ز وصلت امید چور سید رنج از دل ما برد و دعا ما بخشید با رنج ترا سزد که خوانم با رنج زیرا که بوصل جاودان داد نوید رباعی چون در دلم آن دو لعل رنگین گذرد فرهاد صفت ز جان شیرین گذرد اشک مژه ام ز گاه ماهی گذرد او دل بمن ز ماه و پروین گذرد رباعی تا دیده من بخط خوب تو بدید گفتا که خطی چنین کسی خوش نکشید جان گفت زمرد یک کنم نقطه او از ذوق دو دیده ام گریبان بدرید اول