Page 535

من بته جان بنده حبیبم من لیک از بخت بی نصیبم من بعد دودش مرا گداخت چو شمع گرچه با وی بسی غریبم من چارهٔ دردم از دوا نبود من مریض لب طبیبم من نخل پر بار من تهی ثمر است نیست آسیب گرچه سیبم من خواهد از من حساب آن شب روز با دل خویش در حسیبم من بسکه خواند فسانه و افسون از دو چشم تو در فریبم من زان چودف چهرام کبود شده سیلی خوار کف رقیبم من زین ستمها مرا رهان شاها عاجز و بیکس و غریبم من پادشاها تو بود غریب نواز بنوازم که خود غریبم من چشم لطف از عنایتت دارم گرچه من لایق عتیبم من طرزی چون با تو لاف قرب زند بر فرازی تو بر نشیبم من ردیف الواو دیوان طرزی صاحب بر طبق خواجه حافظ در قندهار گفته آنکه برد است مر گوشه ابروش گرو حلقه بندگی افگنده بگوشم در و نو سر بر افلاک نساو دو تفرو زد رخ از برکات سگت کسب شرف کرده او تا نیفتی بنظر دایم و در روز شوری چشم من اشک صفت میرود امروزو بنده پیر مغان باش که تا میخواران بمی کهنه جوانیت دهند از سر نو خلد را در عوض عارض گندم می میدهم از کف و اندیشه ندارم یک جو سبزه خط لبت سرز دورندی میگفت آنچه درین پیشترک گشت نیاکنون بادرو رفت شاہی کیان بانو کی آن ماند کو کی قبادی بجهان آمد و کی کیخسرو بکیان دل نه از من بشنو باده بخور جام می به بکف دغدغه جمشید شنو