Page 525

ای رواج پنهان پست طبع دون مزاج لیک شرم کردن مهدی ندانست نقص پای من من که بر پاییش بیاد خبر از خودرسته ام کرفراموشم کند ایاد خود بس رای من کر بود ایشان دل بکندز وحشت کل کند چون شرر در سنگ نتوان پیشتر اخر اس من تا عرق بر روی کلکونش تماشا کرده ام بوی کل خیزد بجای نشه از صهبای من در طلب فنی از بسکه طرزی کم شدم رنگ فرصت میبرد امروز از فردای من بر طبق بیدل در کامس کشه تا برون امدز کلشن ان بلا بالای من باغ را صحرای محشر کرد بر غوغای من خاکساران ترا چندان اساس ابرو داد کرد باد خاک کو هر خیزد از صحرای من بسکه محو صورت هستی در همی کشته ام هست هر جا در دل ائینه خالی جای من باده کلکون چو محبت بوی بیرنگی دهد پای بر خواب پری زد قلقل مینای من شور غفلت پای سعیم را ز مقصد دور داست ساخت زنجیری مرا بر جای خواب پای من بسکه دل طرزی بیاد سجده با شش رخت مسجدی فرش چین و پن سایه از سیمای من جواب کلیم در هند بار لکشته از هجر رویت ایند کلکون عذار من شد غرق خون چو لاله دل داغدار من از عکسم اب صاف کل آلود میشود از بس کندر است دل را عذار من غیر از خیال زلف کبابم، بخت نبود اندر شب فراق کسی غمکسار من طفل سرشک را که چو جان پرورم اخر ز دیده رفت نیامد بکار من خط بر ست از لب لعلش شده عیان از بسکه نازک است رخ کلعذار من طرزی ز فرقت قد روان یار شد جوی خون ز دیده روان در کنار من این غزل در دار بصیر رمضان در شام کشته چهره مطلب عسیر از انتظار اید برون از میان کنج اخر اژدہار اید برون در بطاق