Page 429

۴۱۴ کسی کزیکبزد از گوشه چشم نگهدارش نشیند با دل پر تیر چون ترکش پهلویش بهر حرفی که لعلش زبان شانه میگیرد که دارد معنی باریک بیت شعر ابرویش زما خونین دلان از گرمی خویش چه میپرس که چون تبخاله بالد دل زکوه از تندی خبر از ان در بزم رندان شمع ارزو شد لان باشد که دارد از حیا در پیش رو انیژه زانوش نگاه نرگس جادوی او نیرنگها دارد پری در شیشه میبخند در بحر چشم جادویش ز بس دارم درین گلش هوای سرو آزادش چو آب از خود روم در پای هر و قذای دلجویش گریبان گل و جیب سمن را چون صبا طرد بدامان چمن هر صبحدم عبوکم از بویش جواب صائب در کابل گفته در بزم کرم روی ترا ز آفتاب باش بدیم به پیش کرم و ماج ان حباب باش خوابی بباغ جای دهندت بجیب گل تفریح روح غنچه دلان جان کلاب باش مستان شیشه ات چو پری جای میدهند در طبع غم زدای چوجام شراب باش در بزم میکشان ز رخ آتشین یار میتا ب ز رانش اشک کباب باش هر گل بصد زبان بتو گوید ز زیر رنگ یعنی بسیر باغ تو با در رکاب باش ای بخت خواب رفته من شام تا سحر ماند بچشم مست بتان مست خواب باش خواهی که همدم پاکان شود دمت در کلم واقف دم خود چون حباب باش چون چرخ با تو ذره شهاریست در حساب کرا و می زپاس نفس در حساب باش طرزی ببرم حرف شناسان نکته سنج خامویش تر ز معنی حرف کتاب باش جواب شوکت در کراچی گفته خاری که در جنک کمر و کشی شمش شود رنگ از نزاکت بر کف از میر گشتنش بجز اشکم کر اقتدت که شستش را سخون برد خنا بک پشت دست اند و برین در سر شش بقلم هر کجا چون شاخ گل از ناز بر خیزد رک گل میشود جوهر میان تیغ در شش در خواست