Page 426

۴۱۱ بسمها کند بر خاک دهم سجد هم هردم اگر نه غم درون سینه کرد د محرم خویش در ان مشهد که زخم سینه چاکم رفو سازد سفیداب سحرارد برای مرهم خویش بروی غنچه در دوش نمک از شرم خون گرد چکو گو بر کل زخم دل من شبنم خویش زقطره موج رابرحمت بحرکف دستش بدست قطره شوید روی فلزیم یم خویش حیات جاودان دارد نم خون شهیدانش خط نقش بقا میخواند از جام جم خویش بمیدان مصاف انتزظا رباد شمشیرش تم باریک چون دم کشته اخرازخم خویش هزاران کشتی جان غرقه بحر فنا کردد چو طوفان بلا خیزد ز امواج یم خویش زصاحب جوہروانی تواضع ابرودارد عروج سرفرازیها بود زیر هم خویش چومی اید در آغوشم تسلی خویش میکردم چه پرسی ازخم مینا مکیف و یکم خویش بباغ سینه کل کل بشکند زخم دلم طرزی باستقبال اگر اید بها رسعدم خویش من طبعه دران شخصی نمیشمارم برجکو دندان خویش تا زخون ارزوی دل کنم درمان خویش بکنم از بزم رندان کی گذارم با برون کرچه همچون شمع سوزم سر بسر سامان خویش صبر و طاقت در بلای اشیوه نامردیست یافتم این طرز را از همت مردان خویش کرچه از بیطاقتی در شعله میکردم بسر لیک چون جواله کردم کردبر دامان خویش هر که چون یوسف نمها صبر یعقوبی کند با عزیز مصر بودن داند زندان خویش خون از کدام حسرت نما افتاده است بسکه پنهان کرده ام راز دل حیران خویش ذوق آب و دانه دوران ندارد اسیا بهرمان دیگران کردیم سرکردان خویش دست کش زین قاتل نقد ذوق ارزو چون شهیدان خون خه در امید هم تاوان خویش بزولان از سیه روئی مردان پشت و سرست سرخ روچون زخم جرات آیم از میدان خویش در راه دین کر کند شیر علان بسی دلا کی دهم با هر دو عالم ذره ایمان خویش