Page 389

بخرام جلوه چون سوی گلستان بگذارد پایم مژه در چشم دانم شد سفید از انتظار او زبس در خلوت گل ناز پرورد است وی گل ز دل از بسکه شور درد میجوشد ز بیداد کند چون که و طوق بندگی شمشاد در کردن بوضع یار میخندم بحال خویش میگریم بلالی گفت با طرزی که از سنگینی دردش ز خجالت در پسشت سایه شمشاد می آید زبس آهسته سوی بام آن بادم می آید زجیب غنچه با گلشن بصد شرم باد می آید ز زیر پای فریادم صدای داد می آید چمان سوی چمن چون کو مر از یاد می آید تغافلهای یار او مرا چون یاد می آید اگر با کوه گویم کوه در فریاد می آید جواب شوکت در دمشق شام گفته چنان بیرون خیالش از دل مایوس می آید بگوش از آمد و رفت نفس از حسرت بوس ز آواز پر تیر توای شوخ کمان ابرو ز دل از بس گل کشت تمنا می دمت سرزد چو چشمش کرد بر حال دل زارم نظر گشتم زبس از صدق در دیر محبت بندگی کردم زبس از خجلت تر دامنی بر خویش میگریم برویم میدود از شوخ چشمی تا سر مژگان چو مار گنج یاد آور دگر در خویش میکردم ز پشت بام شوکت چشم چون بالا کنم طرزی که گوئی نور شمع از پرده فانوس می آید صدای سودن دست کف افسوس می آید بگوش من صدای شهپر طاوس می آید باستقبال من بوی بهار طوس می آید برای پرسش بیمار جالینوس می آید رسانم پرده دل ناله ناقوس می آید سرشک از شرم از مژگان سبحوس می آید سرشکم در نظر از مردم جاسوس می آید بدل از بس خیال گنج دقیانوس می آید مرا خجلت ز پای خویش خون طالوس می آید جواب شوکت در دمشق شام گفته سحر در دل خیال حسن آن گلشن بدوش آید زفیض صحبت مینا چنان مغزم بجوش آید ز رنگ گل نگه بیرون جسم غنچه پوش آید که آواز صدای پای موج می بگوش آید زبس