Page 381

از ان ابد کمان بر گوشه چندان میخورد پیکان که کر دل میطپد بیرون صدای پر می آید ز تکلمین خرام او چه میپرسی که سوی من بیم کشتن کویی بعد شمشیر می آید چو موج از حسرت خمیازہ نا بر باد شده ام ز پس آن صید بانگین سویم در می آید دم پیکان سر تیز خدنگ دلنشین او ز خون دل کرم تر در خاطر نخچیر می آید ندارد دلخراشی چون به س باد آه من زبیدردی نفس از سینه بی تاثیر می آید بسطری دو شش بیدل کهنت از درد جگرخون که دل خون میخورد چند انکه از جان سیر می آید جواب صائب که کراچی کشته بچشم جلوہ چون عکس آن رخسار آید نکه همچون رک کل در نظر کمخار می آید ز بس آن نو بهار حسن کل کل شگفته در بخوا گلستان پر من در پیرهن دستار می آید بکوه و در وا و تا از کران جانی فغان کردم صدا چون سنگ سنگین زود بکهسار می آید باستقبال نیش بوی کل بارنک برخیزد چو آن ناز خرام از ناز در گلزار می آید در ان گلشن که میکرد د روان شمشاد و اغوش ز طر جلوه او آب در رفتار می آید ز بس با همدمان شرح غم در دشمن خم کردم ز نوک خامه ام فریاد موسیقار می آید شود فانوس دنیا شمع در وی باده گلگون در ان مجت که آن شوخ پریرخسار می آید غلام ند خریدم کرد اخر جوهر ذاتی که یوسف از کمال حسن در بازار می آید سوی باغ کر آن کلپبر من از ناز بخر امد طراوت های بوی کل بنوک خار می آید ز رشکش شمع پیدا برین یک شعله میپوشد در ان محفل که ان سر و قبا گلنار می آید ز دست از خود مرکز نه بینم بستگی طرزی در باز است هر جا بر رخم دیوار می آید بروشن بیدل کامل گفته بچشم جلوہ کرجون آن بت بیباک می آید بکل کر بنگرم در دیده ام خاشاک می آید ز اسیب ست امیر جرح کبر عزلت گزین دایم بروی سین ہر جا نبکری خاشاک می آید چوز زلف