Page 38

نام قد چو سرو تو تا بر لبم گذشت شد راست همچو تیر قد چون کمان ما باریکتر زموی تو کشتیم مادول بحث میانست آمده تا در میان ما تا نگھت خیال تو ره یافت در مشام گلهای آرزو دمد از بوستان ما پر گوہر است همچو صدف مخزنیم بر بسته تا بمهر خموشی دهان ما از بس نشان تیر تو گشتم ما و دل کس غیر ناوک تو نیا بد نشان ما با د بر خ تو کرده بدل جلوه ز آنکه باز دارد بهار صد چمنستان خزان ما جائی که کاروان غم و در دمیدرو باشد فغان نال جرس کاروان ما از بس دو رنگی است بیان رحیمین خلق طرزی نماند نام و فا بر زبان ما بیدل از لبش نتوان با فسون نا کشی دشنام را گز رگ یاقوت مشکل کس بگیرد کام را پیش و پیش حیرت آئینه چون سیماب شد شوخی حسنش ز بس رم میدهد آرام را این چمن را غیر بوش بیش خبری با بست خانه زنبور بشمر دیده با دام را صحبت کم میکند خود را زحیرت چون حباب گر کند بخش آور در دریای لطف عام را آفتاب عارض او خال را در برکشید روز در آغوش میدار د سواد شام را از ضعیف یها مشو غافل که شیران صیدند گرچه اینجا بیشتر از مو نیا بی دام را نقش زلفش تا بدل شد ثبت نال شکوه ام موی از فریاد سازد منع طبع جام را حلقه زلفش ز بهر صید دل در جنبش است شوق صید آورد در پرواز آخر دام را از دهان تنگ او نا مد جواب حرف ما ماند با در شکر از لعل لبش پیغام را بجز گل حسرت درینجا حاصلی در بائیست طرزی اتش زن بهارستان ننگ نام را جواب سلیم بس کن ای دل چند داری ناله شبگیر را برده اند از نالهایت قوت تاثیر را