Page 376

جواب ناصر علی در کابل گفته بسکه در تنگی دهان تنگ یار مشهور بود حلقه میم بسم الله نون چشم مور بود تخم اشک من بکام سبزه در میآید از محلهای آن لب آب چشم شور بود غمزه چشم بیما رش بسکه ناخن زود بید سرمه جای خون روان از دیده ناسور بود دیده ام از بس نگاه نرگس مخمور بود هر سرشکم در نظر چون دانه انگور بود طرزی از کیفیت حسن نمایانش مپرس چون پری در شیشه و از شیشه مستور بود جواب ناصر علی در کابل گفته شب که بر کبک دلم شاهین چشم باز بود با دو ژگانش دل چون چنگل شهباز بود شب که چشمش در میان بزم گرم ناز بود شوخی طرز نگاهش سرمه آواز بود دیده انجم ام نعمت شکار حیرت لیک چشم ما سحر بر روی حیرت باز بود خون حسرت تار رگ طنبور عشرت چنگ داشت بسکه در قانون غم چنگ فغانم ساز بود بسکه آن صیاد صید مرغ دل دارد هوس دل طپید نها بگوشش هم طببل باز بود طرزی از جوش تخیر در حضور لعل او بیصدا همچون نکه بر لب مرا آواز بود جواب صائب در قندهار گفته از صفا آئینه سان از بسکه دل بیزنگ بود هر گه آهی بر کشید ار غم بر و چون زنگ بود نم دکشد تخم گل از امیدم گل نکرد سبزه نورسته ام گویا بر زیر سنگ بود غنچه تصویر دارد خنده هر گل از دل از خیال آن دهن از بسکه دل دلتنگ بود دی بخواب خویش میدیدم که بختم آرمید چون شدم بیدار دیدم طره اش در چنگ بود از خیال عارض گلفام آن گلگون قبا دامنم از اشک خونین غنچه سان گلرنگ بود خاطرم از ناز کیها بسکه با در نجش است باد سینا بردل چون شیشه ام سنگ بود بسکه یاد ناخن مضراب او در دل خلید هر رگم مانند تار چنگ در آهنگ بود