Page 370

۳۵۵ بسکه بیدردیم چون دردمیبالد بخود هر قدر شب پیش گردد روز ما کم میشود بسکه مچد بسایه کاکلت بر سینه ام آه از دل تا لب آید زلف پر خم میشود بسکه از چشم تو طرزی مردمی آموخته هر که صحبت کرد با من یکدم آدم میشود بر روش بیدل در گرامی گفته هر که اسر غنچه سان نذر گریبان میشود از گل اسرار دامانش گلستان میشود هر که ببا د غم زلفش پریشان میشود همچو کاکل بر سر کارش پریشان میشود چشم تو مست نیاز زیب جامه اہل حیا مردمک تا بخره برداشت عریان میشود روی دلتنگی نبیند وحشی صحرای عشق دل ہزار وسعت مشرب بیابان میشود رنگ لفت بسکه دارد زخم دل با خنجر خون جو جوہر بردم تیغ تو دندان میشود هر که از شور فغان بر سینه می بندد گره ناله داری گر بخود بالد نیستان میشود دردها شش تا هوای گلش کمحبت بیدا عطسه کل خار بر طبع گلستان میشود بسکه از شور فغانم ناله میگردد بند نکہت گل در چمن فریاد مرغان میشود باعث آبادی دار است شخص پرخند ارمی آرمی خانها از مرگ ویران میشود سود دشنام است اینجا مایه کردار بد هر که بردبار د برد این جنس نادان میشود دل بزم آئینه سان از حیرت دیدار تو یکسره اما در حضورت چشم حیران میشود وحشت مجنونم از قید لباس افتاده چون گریبان چاک گردد طرح دامان میشود بسکه در راه فنا چون شمع از خود میروم نقش پایم عاقبت چاک گریبان میشود زان کنم صیقل نفس طرز بیدل در جنون گر گریبان چاک سازم ناله عریان میشود بر طرز بیدل در کابل گفته می بسغر از لب او تازه جانی میشود شیشه در پیش قدش سرور دانی میشود چون قلم ما از زبانم صرف گفت سوت یک سخن گر الب آرم داستانی میشود