Page 332

بت سنگین دلم در بزم تا بدست صهبا شد ولی چون شیشه ام یک پرده نازکتر ز مینا شد چه شد گر صد گره زان چین ابرو داشتم در دل چو گل تا خنده کردی عقده غنچه ام وا شد بغیر از بود نابودی ندارد هستی موهوم که رنگ کرده جان از غبار بال عنقا شد دلم از وسعت مشرب بکنج غم بیا دا و ز خود چندان برون آمد که زندان وی صحرا شد بسان نی در خون تا مگر از غصه بنشیند درین کهسار طبع هر که نازکتر رسوا شد ز حسن خلق ظاهر خوبی باطن شود پیدا بوی گل سیلان راز غنچه رسوا شد بمان غنچه اخرمید رو بستن قبایش را چو گل از ناز در صحن چمن هر کس خود آرا شد بگلشن تا خرامان آمد آن بالا بلای من زرشک قامتش شور قیامت خیزه پا شد بآه گرم طرزی سنگ را بر ق شرر سازد سپند کم صله نتوان حریف ناله ما شد از طبع خود گفته بوزش لب لعلت ببوسم می آید خون بخود در این خوان کسم می آید ز اتش حسرت لعل تو کبا بست دلم زان سبب بوی کباب از نفسم می آید بیخود از خود بروم از بسکه براه شوقت ناله جاسوس زنانگ جرسم می آید با گل روی تو از تنگی این نفسم بخبت غنچه ز چاک قفسم می آید منکه با درد و غمت سایه صفت هم دوشم زان بهر جا که روم غم بر سرم می آید من بجان پاک نسوزم بپرونده غم شعله عشق تو بر قصد حسم می آید امشب از حسرت دل لخت بکویش طرزی داد و بیداد مکن داد رسم می آید جواب صائب در کابل گفته مبادا آن لب خاموش هر که گویا شد میان عهد سخنگوی چون مسیحا شد پند و بلبل مست در چمن گوید بهار چشم تو روشن شکوفه پیدا شد چرا گره نکشائی ز غنچه سیم که در چمن ز دل غنچه گره وا شد