Page 329

میتوانم سکه در دل ناله خرسن میکند همچو برنجیر مس در سینه شیون میکند عندلیب طبع چون موزون برآرد ناله ها صفحه را از معنی رنگین چو گلشن میکند بر در بتخانه رندی دوش میگفت این سخن عاقبت عشق بتان ما را بر همن میکند راست پیمان جهان پرده دار بها عاشق عیب پوشیها بعریانی چو سوزن میکند گر ز تاب آتش عشق تو سوزد دل چنین آه گرم آخر دل ما را چو گلخن میکند زیر شمشیر مجبت دل مبرمان آرزوی شوق شمع سان از جمله اعضا سر از گردن میکند صبحدم گر بی لب خندانت آیم در چمن غنچه را در دیده ام پیکان آهن میکند سیکو دار و قصد دل آزردن عشاق خود یار ما آگاه در هر قصد دشمن میکند گر صبا خاکدرت را آورد پیش از سحر چشم تاریک مرا چون صبح روشن میکند در بیابان جنون طرزی ز فریادم مپرس بند بندم چون لب زنجیر شیون میکند جواب صائب در کابل گفته صافدل چون آب جو بر هر کجی رو میکند از صفا او را چو خود هم خویش را او میکند دل بدور روی او وضع پریشانی جوید میکند آشفتگی چون با و گیسو میکند چون رود بیرون ز بزم عشرتم آن رشک حور شمع بزم را سواد چشم آہو میکند میخورد از بسکه بر خود تاب آن موی کمر مارکیس از نزاکت مار برمو میکند از گریبانش عرق کل بوی گلاب آید برون هر که سرو قد تماشگاه زانو میکند میکذارد پای بر چشم بتان از روی ناز از تواضع هر که قامت خم چو ابرو میکند از دهان کل بگلشن وصف وی او شنید زان صبا هر دم دهان غنچه را بو میکند میزند پی در خم ماتم نیازار کوشها ترک شوخ شخمه کاکل زور بازو میکند سر مکش از راستی طرزی که در میران عدل سنگ را با کوهر دردانه باز و میکند از طبع خود گفته بها