Page 292

دلم چون تنش حاتم ملعکم از آبگینه نماید اگر آب در هم در صیان العطش شور پیدا شکست شیشه دل که باین آهنگ بر خیزد صدا سوی دماغ چنی نفور پیدا کو پشوکت معائب که حش لعل اور در که این سنگ شکر آخر نصیب مور پیدا جواب صائب در دمشق شام گفته چومی بینم که به کرد رخ او خال میگردد به پیش و یمار بر من خجلت حال میکرد بنقش حال او هر کس ببالی عشق میبازد خباش از نزاکت نخسته دان چون حال میکرد به هر جا چون عزامه بهر صید آهوی دلها دو چشمش بیش ابد وی کمان و نبال میکرد بخاطر گذارد کر یاد لبهای می آلودش دلم جای حباب می تپ تبخال میکرد چنان در بوته عشقت تن من آب شد از غم که طوق گردنم برپای من خلخال میکرد دران بشن میدان صرح روز گیرم خون سر بر پای او جای حنا پا ما ل میکرد محفل در حضور لعل خندان سخنگویش زبان غنچه از حیرت زبانم لا ل میکرد پرواز سخن با مرغ شهرت میر د شعرم که بهرمرغ معنی شعر رنگین بال میکرد طریقه د ابل چاه زنخدار شود حاصل که صرف دام تعریفش بجمع ما ل میکرد چوسر آزاد از فصل خزان نوبهار انم هوای این چمن برمن سبک منوال میکرد بلی خال کورا قبال میگودر تقاد ار از ان دل از تماشایش همه اقبا ل میکرد چو صائب آشناوی سیراب آزر می دیده پر نم زیشم ساغر خورشید مالا مال میکرد در دمشق شام بجواب صائب گفته بحر چشم خود را بر غمره تر میکردد چون صدف دامن من پر زگهر میکرد سیکه چون شمع لب از سوز بگرآبه زد نفس از سینه طب سوخته بر میکرد خامه چون نام ات بزبان می آرد لب هر نقطه لبالب ز شکر میکرد بیم از شتن جان نیست ولی ترسیم که در یخم دم شمشیر تو بر میکرد