Page 266

در ان محفل که حرفی زان لب جادو کام تسخیر شد ز چین زلف او بکجست اگر موی خطائیه بر انگشت سلیمان حلقه زنهار می بندد بهر جا با دان سر با د میعاد سخن کیند کرد سواد نامه میکرد د غبار راه دور بها ز شور اضطراب وضع بیتابم چه میرسی بدامن پا شکستن راحت منزل بکف دارد نیاید آه بیرون از دهان بخنجه معراجش براه کام خود کامی بناکامی زند گامی بیاد بوسه لعل لب میگون او طرزی کند طرزی چو بیدل سر احسان این مردم بسان موج می از شوق خط جام سجیخیر شد رخصت نام طمار اموی بر اندام مخیر شد نگین را این چنین عزت از روی نام سخیر شد طپشهای دل بی تاب میعاد از د مم تسخیر شد بهر جا کرد پای قاصد پیغام تسخیر شد چو بنجخت یکقد از روی نگهیم نام تسخیر شد درازی پیش پائین باشد ار کام تسخیر شد بلی خود بیشتر دود ار کباب نام تسخیر شد اسیر مدعا هر جا که مطلب کام تسخیر شد خط ساغر چو موج می بروی جام سخیر شد که از تسخیر این بیدانشان بنام تسخیر شد من طبعی مراخون جگر از دیده زان چون آب مییزد یقین دل را باشانه زلفت کو شکی دارد غمت هر شب شبیخون میزند بر چشم بیدارم اگر شبی خط در جبین زلفت شانه رو ناخن نسیم صبحدم بوی چمن آورده تا بویش مگر صبح بهارش بر دلم از مامیخندد طپیدنهای دل بر باد امد و او اجرایم اگر کرد اب چشم موج طوفان میزند طرزی جواب شوکت در کراچی کشه بلی هر جا که باشد زخم نو نو ناب مییزد بدست شانه ات غیرت دل بیتاب مییزد که جای اشک از مرگان حسرت خواب مییزد که از انگشت مست شانه مکناب مییزد ز جیب غنچه رنگین رنگ کل ناب مییزد که اشک از چشم من نگین آداب مییزد زبیابی بلی از دست خود سیماب مییزد که نوک هر مژه در دامنیم سیلاب مییزد