Page 265

٢٥٠ برطرز بیدل در کراجی گفته باز عکس لبش از دیده چه خون میریزد زان زنوک مژه ام لخت جگر جوش زند جلوه چون برق کند شورش باران خیزد شور وحشت زده ات بسکه رمیدن دارد یاد رخسار عرقناک که آورد صبا بسکه در دیده من خون جگر موج زند موج می جنبش مژگان پریزاد بود لب معشوقه معنی ز درون میخندد پیش جود وکرم دست کریمان طرزی که سرشکم ز مژه شعشعه برون میریزد باده اندیشه چو کردید نگون میریزد دیده از خنده او اشک فزون میریزد گرد ما آن طرف دشت جنون میریزد رنگ کلما و سمن حین بوقلمون میریزد اشک من برک کل اخته بکون میریزد باز در بزم رحجمت چه فسون میریزد گرچه بر صفحه خط از خامه برون میریزد رنگ طلاقت رخ سفله دون میریزد من طبعه گرچه در صحن چمن سرو و گل میخیزد پیش رخسار تو ای لعبت چین از خجلت گر باین ناز و ادا پیش چمن بخرامی تا رخت گشت عیان زلف تو آمد بمیان شکوه دارم زخود از غیر ندارم آزار بسکه لبریز فغانست مرا سینه ز غم گل رخسار تو از باغ دلم میروید پیش یاران نتواند که کند بالا قد شمشاد تو از گلشن دل میخیزد راست مو بر تن خوبان چاگل میخیزد شاخ کل پیش قدت از خجل میخیزد چونکه خورشید شب اندر پی ظل میخیزد دل بیان دلدار خجل میخیزد میتوانم جای نفس ناله ز دل میخیزد گرچه کل در چمن از دامن کل میخیزد طرزی از بسکه ز بزم تو خجل میخیزد بر روش بیدل بهر کلشن که یاد آن رخ کلفام میخیزد چو رنک کل که از دیده بادام میخیزد دران