Page 24

چو کو رفتم بپابوس علی در میان مرقدش دیدم ز دور طره ای از تار موی راستی مرک هم شمشیر از دستش ببرد بجز خدای کسی قابل عطا نبود جهانیان همگی خط بندگی دارند ز بنده که بخود صبح و شام محتاجست هر آنچه میطلبی زو طلب که در هر دو کرونزانده که پست ما ترا بد ہد گذشت عمر و امیدم بزندگانی نیست ہر ان گناه و خطائی که صادر من شد توئی غفور و تو غفار هم خطا پوشی تو قادری و قدیری و خالقی و رئوف توئی کریم و رحیم و توئی بصیر و علیم بمرتضی و امامی وزینب و زهرا که لطف بر من طرزی زار عاجز کن آن علی کشر نیست مانند و نظیر تیغی آویزان چو شمشیر شبر گفت در عشاق با آهنگ زیر کی جدا گردد بهم شمشیر و شیر بلی دهنده و بخشنده جز خدا نبود زبنده گر طلبی خواجگی روا نبود تو زو گر طلبی مدعا سزا نبود جواد و کریم و عطا بخش و رهنما نبود که غیر ناخن لطفش گره گشا نبود بجز دست که امروز راهبما نبود تو عفو کن که بی بنده بیخطا نبود هزار شکر که جز تو دگر خدا نبود توئی که جز در لطف تو ملجه جا نبود کسی بمثل تو رزاق و رهنما نبود که کس قبول تر از اهل مصطفی نبود که جز در تو امیدش پادشا نبود در حمد باریتعالی بر طبق مخزن الاسرار نظام گنجوی سر خط طغرای کتاب کریم انکه بر آرنده هستی و نیست اول او اخر هر بیش و کم کرد ز یک حرف دو عالم پدید بسم الله الرحمن الرحیم ہست بده هستی هرست و نیست اخر او اول نقش عدم ہفت شش و نه و چهار آفرید