Page 231

۲۱۴ من اشعاره در چمن باد صبا با کل دورنکی میکند روی کلش زان بچشم غنچه تنگی میکند شاه من چون شکر شطی بخه بر روی بساط روز و شب با مردم خود خانه جنکی میکند فرق روز و شب زما کم کشت در دور فلک کردش چشمش نس با ما دورنکی میکند خواب مخمل کوشم در چشمش که تا صیدم کند شیر کیرا آهوی او با ما پلنکی میکند ار لطافت بیکه شد باریک طبع نازکم بر مزاج ساغرم شیشه سنکی میکند از خجالت چاک شد بر کل قبای لاله زنک بسکه حسنت در چمن شوخی و شنگی میکند کر چہ نیک است میروید خط سبزا رلبت میکشد زانبوه خط تو بنگی میکند شام خط کر سایه انداز د بکورست عذارشت صبح جعلی را اسیر چون شام زنگی میکند آه من کیب بدوش ناله می آید برون میتوانم ار نفس با سینه تنگی میکند حب دنیا کر چنین راه مسلمانان زند در پرستی عاقبت مردم فرنکی میکند چون کند طرزی زبانم وصف اوصاف را در ره مدح تو پا می خار لنگی میکند من نتائج طبعه کسی جو اشک روان تاز خود سفر نکند ز چشم مردم روشن بصر کذر نکند بکارم این دل خونین بکوچه می آید به پیش تیغ تو خود را اکر سپر نکند ز آب لطف کشی سرکه خار را سوران زیا برون نکشد تا لب تو تر نکند ز بسکه کرد کدورت نشسته بر دل من ز سینه ناوک ناز تو همه در نکند بموی یار بابستکی دلم هر شب چنان رود که خیال مرا خبر نکند قد خمیده من زین سخن تعجب گذر د که خویش را بمیان بند آن کمر نکند رموز حاشیه خط و شرح زلف وروا مطول است لبش کاش مختصر نکند براه عشق تو خاری نمیخالد در پا که ہمچو رشته همه سر کذر نکند زبان