Page 22

بسم الله الرحمن الرحیم هزاران حمد و ثنای نامحدود بصدر محراب خجلت آلود نثار بارگاه صمدی که دهان سخن سنجانرا بجنبش نسیم حرف و بیان چون گل سحری بخنده باز کرده است؛ و زبان لکنت فهمانرا باهتزاز عبارت پردازی بسان منقار بلبل رنگین بیان دراز ساخته؛ لب سخن سرایانرا در در نظم و نثر مانند جیب صدف از گوهر شهوار مالامال ساخته است؛ و طنطنه سخن را بدستیاری زبان قلم ببیان بگوش دور و نزدیک انداخته خدائی قادر بر انست که نغمه سخن بهر نمک را از تار چنگ زبان عشاق قانون زن نا پرده گوش مستمعان برات آهنگ بصدر رنگ ساز و نوا چون صدا رسانیده است؛ و با و از کوچک و بزرگ عراق و عجم و حجاز عروب خلعت صوت مخالف پوشانیده؛ با وجودی که سخن بخش بیان بسان صدای سرمه نوشان سراپا در موج مداد سر به مغالطه؛ لیکن بگوش ترک و تاجیک رسیدنیست؛ هر چند سخن شنیدنی نه دیدنیست اما از انعام عام او هنگام بیان لباس عبارت بروی صفحه دیدنیست مرتبه بدریظم اول فطرت که سخن ساز کرد راه سخن را بسخن باز کرد حرف نخست ورق کاف و نون صوت سخن بود که آمد برون بهر نمک مایهء کائنات قند سخن ریخت اول نبات با غچه جان ز سخن تازه گشت روی خرد از سخن غازه بست ای سخن نوچه کجا آمدی تازه رسیدی زکجا آمدی گرچه توئی حرف نخستین قلم تازه تری لیک چو گل در سبدم تیغ زبانراز سخن جوهر است در سخن خوبترین گوهر است