Page 201

تا بدیدم سر زلف و قد رخسار و منت سنبل و سر گل و نسترن از یادم رفت خواستم با تو زدل تنگی خود عرض کنم در هن تنگ تو دیدم سخن از یادم رفت بخیال لب شیرین در دندانت لعل رمانی و در عدن از یادم رفت چون لب روح فزای شکرت دیدم لعل و یاقوت عقیق یمن از یادم رفت تا بچین سر زلف تو گرفتار شدم نفخه نافه مشک ختن از یادم رفت بسکه در راه تو بگریستم بخدای الت بوستان و چمن و انجمن از یادم رفت بهوای سر گلشن کویش طرزی هوس جنت و حب وطن از یادم رفت از طبع خود در قندهار گفته آن پریرو تا زمن دمی روی خود تابیده است صبر از دل طاقت از جان جوی خون دیده است شد ز اشک حسرتم معمور جانها خراب تا باغیار دغا آن سنگدل خندیده است گر بیایی دیده ام روشن شود از دیدنت در غمت هر چند نور چشم من از دیده است در فراقت مردم و رویت ندیدم صد دریغ زان که تن از جان گذشت و روی نو نادیده است بعد عمری شبشی آمد صد ناز و عتاب نیم شب ناگشته آن مه از برم رنجیده رفت باز فسبان میکشدت و چون مرادید از جفا روی خود را با دو زلف مشکسا پوشیده است بر سر خاک شهیدان خود آمد از غرور تا که نشیند غباری زود دامن چیده است هر کجا نگذشته طرزی شوق پای بوسی آن زمین را سر بسر از جان و دل بوسیده است جواب صائب در کابل گفته در دل صد پاره هر کس لذت دیدار یافت دیدن گل را بچشم خویش نیش خار یافت هر که را شد دیده دل محو روی گلرخان از بن هر خار مژگان جلوه دیدار یافت هر که اول حسرت آباد خیال یار شد در حریم وصل چون آئینه آخر بار یافت دید بلبل برک برک غنچه و گلزار را در دل هر غنچه صد جایش نوک خار یافت یوسفی