Page 173

در پیش کلام لب چون ابحیاتت از دامن گل بادسبک پا نهد پیش در پیش بناگوش تو از حلقه بگوشند از یاد تو خالی نقسی نیست دل من ای عافیت از همدمیم آسوده بنشین باریکتر آن موی میان از دم تیغ است اوضاع خم زلف کجت معنی دال است با رخ خوب تو بچشم طبق چشم صد ساله خطای تو بیک عجز فروشد اهل حسد و اهل نفاق از شر دل طرزی دل خرسند بدست آر که اینجا انگشت کرمی بود که در کام کلیم است از غنچه گل آبله بر پای نسیم است گر کوکب شهوار و گر در یتیم است در آینه ام عکس تو چون شخص مقیم است با داغ کباب جگرم درد ندیم است گردیدن آن دامن نظاره دو نیم است انداز قد خم شده ام صورت جیم است بامردمکت دیده چو نظاره مقیم است در جود بهانه طلبی طبع کریم است چون شعله و اخگر همه در خورد حکیم است یک خاطر آسوده به از باغ نعیم است جواب صائب در کابل گفته زلف کج وخال او صد حلقه بر هم بسته است باغ پر گل ارتباط دوستان یکدل است خنجر از بیدادمی چنین هردم به پهلو میخورم طبع موزون هر نفس چون کشته میخواندمیکند پیش رخسارش سپند انداز و تاب آه دیده حیرت شکاران وقف رو و صافیست شیر چشم مست او مینای دل پر سنگ دن در شب تاریک با مار سیه بازی کند تاکه شور تلخی بادام چشمش دیده ام یا که از دفتر د از مستی بهم پیوسته است چون رفیقان جمع کردد مجمع کلدستہ است گوشه گیران فارغ از زخم زبان آنکاس بر لب ما آه از ان یک مصرع برجسته است در نه این آتش بجان از روی آتش جسته است دل چو ساغر پیش مینائی زنان نشسته است زیب بزم می پرستان شیشه بشکسته است هر که دل بر پیچ و تاب زلف پرچین بسته است این دل چون پسته ام از شور حسرت خسته است چون