Page 164

١٦٩ بر در خواجه دلا عزم دعا کن که ز عرش به دعاهای تو از روح امین آمین است یک قدم پیش و پس از راه بلا در نگذارد در ره فقر و فنا کوه صفت تمکین است بسکه خوناب جگر ریخت بسی در رخ یار چون چمن دامنش از خون مژه رنگین است کار خان بسکه جبین سوده بخاک در او آستانش بنظر همچو کف گلچین است سنگ قدرش ببر از وی خرد چون بخم کوه در پیش و قارش همه بی تمکین است صیت دین پروری خواجه نه در هند بود روم تا شام و ز ایران و ختن تا چین است ارزه در بها سبد فراغ آمده است دست طرزی حزین گیر که لایق این است بسکه خون مژه از دیده بدامن ریزد دیده اش چون دهن شیشه می خونین است پیش ارباب زبان فهم سخندان طرزی این چنین شعر بحق لایق صد تحسین است بر روش حافظ در قندهار بهار آمد و صحرا ز لاله گلگون است ز جوش غنچه تو گوئی چمن پر از خونست ز روی سبزه و گل باغ و راغ در چشمم نمونه خط و رخساره همایونست ز سوسن و سمن و سنبل و بنفشه و گل عذار باغ و گلستان ز وصف بیرونست سنجات یافت ز غم بلبلان بمقدم گل ولی هنوز دلم بچو غنچه پر خونست بیا و روی تو ای گلعذار لیلی وش خمیده قامت طرزی چو بید مجنونست به طبق بیدل در قندهار گفته محفلی کر شمع رخسار چو ماهت روشن است از گل خورشید بر سویک جهان گل خرمن است گر شود خون در برت دل بهر دو عالم گلشن است در ز خود بیرون بر آئی تا گریبان دامن است در جنون ای خاشی مشکل که بندی ناله ام همچو زنجیرم سراپا وقف عشق شیون است تا بچشم گلشن با در رخت در جلوه شد در برم از هر نگاهی یک جهان گل خرمن است هر کجا یاد دم تیغت سرافرازی کند شمع سان از شوق ما را جو اعضا گردن است