Page 159

که میتوقم در کلبه ام چو حلقه نشست است کلحلقه حلقه زلف تو یار سوگند است رخت شکست بپهم رونق گل و گلشن مرا بروی نو ای گلعزار سوگند است ز زلف پرشکنش دل مرشک ته دست بزلف پر شکن تابدار سوگند است بغیر خار نچید گلی ازین گلشن بخار خار غمت ای نگار سوگند است شهنچه تو باهی بسا لبا بآه مرا بگردش لیل و نهار سوگند است بیاد گیسوی او هم چو مار می پیچم ببیتقداری گیسوی یار سوگند است ز جور طعنه اغیار خسته طرزی بترک یار بگویم بیار سوگند است در شرح حال ابنای زمان و اقوال شان فرمود ازین زمانه پر فتنه جای فریاد است گهر بر که شه چه کند در محل ایراد است اگر نماز کنی گویدت که صوفی شد و گر قمار کنی گویدت که نزاد است به بتکده چو روی گویدت که کافر شد بصومعه چو روی گویدت که شیاد است بدست سبحه چو گیری سگد که مکر و بند که شجه نیست برو دام دانه نهاد است جو با سلام روی گویدت که طامع شد چو بی سلام روی گویدت که شداد است چو بخششی بکنی بر کسی همیگوید که این خسیس عجب داد مسکی داد است چو طعمتش بدهی از متانقت صد جا سحر بخنده بگوید که دست بر باد است چو کهنه پوش شوی از قفا همیگوید که این حریف نگرسخت تر ز فولاد است چو پوشی اطلس و دیبا و پرنیان بگوید بطعن و ضحکه گوید سرافتا د است خوش آنکسی که رود در قبول خلق جهان بسان طرزی افغان بکلی ازاد است جواب صائب در کابل مخمس در چمن عارض خوبت گل روی سبد است خار دست گل باخت مژه چشم بد است بر دل خاک نشینان ره فقر و غنا به نتاج کی و جم ترک کلاه نمد است