Page 158

۱۴۳ بیا که ابر در افشان و گل درم ریز است بیار باده گلگون چه جای پرهیز است می دو ساله بده ای سه دو صفت من که سبزه لب جو چون خط تو نو خیز است ہلاک حسن تو غیایم اشو را یمن که ترک لشکر خط از دو سو جلوه ریز است مخور فریب دو چشمش که ان سیاه درون بسان دور سپهر و در نگ خونریز است رفو نکرد گریبان پاره پاره گل چه شد که سوزن ہر نوک خار سر تیز است زره مرو لشکر خواب صبح عشرت دهر که شہد چشن جهان حمله زہر آمیز است ز دام زلف تو طرزی کجا تواند رفت که پای بند و لش طره دل آویز است جواب حافظ غیب اللسان صُدِّقَ بیار باده که ما را ز آب بنیاد است اساس ہستی ما چون حباب بر باد است زماہ تابکالست یک آسمان فرق است اگر چه ہر دو رقم صنعت یک استاد است دلم محلقه زلف بتی در افتاد است که ہر که گشت اسیرش بعالم آزاد است بآن دهان که دلم جز بران نوشین بسان غنچه تصویر دیده نگشاد است بپرس از سبب دل شکستن طرز شکسته تا سر و کارش زلف افتاد است من طبعه تا مار سه زلف تو دل را مگزید است دیگر رخ بہبو دَ دل دیده ندید است ابروی تو محراب دعای ہمہ خلق است بیماری چشمت بشفائی نرسید است رفتی چو برون از چمن ای لاله عذارا بلبل جگر و غنچه گریبان بدرید است تا دیده ام افتاد بران عارض گلگون خون دلم از دیده بدا من بچکید است چون خضر بمیرد بخدا در همه عمر هر کس که چو طرزی لب لعل تو مکید است من طبعه بگیسوی تو مرا ای نگار سوگند است بآن دو ابروی دنباله دار سوگند است