Page 113

بیاد لعل می آلوده چشم میگونت حباب ساغر خود دید لاله زنگ در آب زبسکه شیشه طبع حباب نازک بود شکست ساغر خود لیک بی درنگ در آب ز بس فراخی در یادلم فشرده بهم نشسته ایم بخود چون حباب تنگ در آب به پیش مصرع بیدل سرم طرزی گفت نشسته در عرق خجلم چوسنگ در آب جواب سلطان سلیم گر نجمن افکند از رخ گلگون نقاب جوی پر خون شود هر رگ برگ گلاب عارض ماه ترا گر بخیال آورد ذره نشیند زناز در بغل آفتاب از رخ گلگون او بسکه خجالت کشید همچو عرق آب شد رنگ بروی گلاب هیچ ملامت مکن سر دکشم و هست را لخت دلم کر برد چشمه بجای کباب انداز چشم یار پیش حریفان بزم جای عرق میچکد از رخ مینا شراب شور و شر کفر را تا که نه بینند عیان بر رخود میکشد پرده نازک حجاب چون بمیان پانهم بی مدد لطف او من که ندانم ز جهل کار خطا از صواب گر بغلط فکنم کف بپایش نظر پای نگاهم شود بر سر مژگان صباب بسکه در ایام وصل عمر با خر رسید شام فراقش بود اول روز عذاب این دل بیدار من بسکه کشید انتظار مرد مک دیده ام خواب ندید بخواب طرزی چو سلطان سلیم پیش رخ یار برد و زجان در دلم عشق تو آرام و خواب ز داغ اگر نمایم بانجمن مهتاب کند ز شرم فرو سر به پیر هن مهتاب ز تاب سوزش داغ دلم خلاصی نیست اگر چو ناله در ارم به پیر هن مهتاب بصحن باغ و چمن سایه سیاهی است که هست لاله چو خورشید با من مهتاب چو پر تو از رو افتادگی کشد دامن که شب بکنج برآید باین رسن مهتاب دل از بر