Page 92

بانس کوه موج تو شعر م نهد پای سرکوه گران را بتوان بست بیکمو طرازی بره صدق کمر بسته بخدمت گرتیر زندخم نکند گوشه ابرو ناقوس بفرمان خدا شکست بکنش تاتیغ بچنگ است چاکهانست بپازد اعدای ترا زه چو کمان باد بگردن بدخواه ترا تیر جفا باد به پهلو قصیده در تعریف امیر محمد افضل خان پسر امیر کبیر امیر دوست محمد خان فرموده نرگس فتان تو بسکه بود فتنه گر در عوض پرنهد تیر بکمان برسر طره پرچین تو بررخت از سکسکے دائره بر مه کشد حلقه زند بر قمر نکهت زلف کچت کر بخطا بگذرد نافه چین را شود خون جگر مشک تر بر رخ تو زلف تو مار بود بر سمن برلب تو خط تو رسته نبات از شکر روی تو از بهر صفای بت فرخ لقا آئینه سان میشود داغ ز تاب نظر لعل تو بر گریه ام لب به تبسم کشود اشک چو یاقوت شد بر طبق چشم تر ای نازک بدن چون سرمویت بکن پنجه چه بر مو کنی دست منه بر کمر ار گلستان حسن ساز تکلم کنی پسته شیرین تو خنده زند بر شکر خنجر مژگان تو چون دم تیغ امیر لرزه بنصرت گرفت وی زمین تاسپر ای سرو سرفراز ما کز شرف سرور مایه گردن کشی رفت سرافرازتر علم تو کش بدل دانش و عقل و خرد حلم تو که را دهر تیغ و کلاه و کمر رای توگردیده باز خصت میدان دهر سوزن مژگان شود رشته تار نظر حکم تو قطع سفر گر کند از مردمک تکیه مژگان کند دیده زضعف بصر حلم تو با ازوقار پای نشیند چوکوه خصم سبکپای طلی همچو صبا در بدر تیغ تو چون آفتاب لمعه زرین رکاب از در خاور گرفت تا بدر باختر