Page 93

در دل اعدای تو تیغ خود مهر نفس بر تن بدخواه تو موی رند نیشتر بر سر دشمن ز فعل تیغ تو آرد پیام در دل اعدا ز مرکت ب تو آرد خبر گر ز غضب روز جنگ تیغ بگیری بچنگ دشمنت از بیم جان افکند از کف سپر آهوی توشه را زیر بغل پرورد کبک تو شهباز را قجا دهد زیر پر برق دم تیغ تو چونکه شود آشکار در برخارا خرد دشمن تو چون شرر عرضکی چندی کنم پیش تو از صدق دل بر سخنم از خرد پیش بها چون گهر پیش خدا و گارسجده شکرانه آر تاکشود کار تو حق بازخوبتر ظلم بمردم مکن داد دل خلق ده تاکه شود نام تو باد شه داد گر مال یتیمان مبر تا نبرد مال تو تاندرو پرده ات برده مردم مدر شاه بدی پیش ازین بد و شد بعد ازا یاد کن از این و آن هیچمک از دل ببر شاهی و فرماندهی داد خدا و ندیست نیست بتوپ سپاه نیست بدنیا و زر چونکه خدا یارگشت بخت مدد کارگشت برزندان شدی صاحب تیغ گر از ره اخلاص و صدق با تو مرا گفتگوست ورنه نه آهموست عیب بحت بر نیز دوست نماید ترا راه خدا و رسول با تو نماید عدو فعل بد و راه شر ظاهر و باطن مرا با تو بود دوستی نه که چو دون همتان کرده بپیک سو نظر بر سخن نیک خواه گوش کن ای پادشاه تاکه خدائیش فلک ازین بیشتر طرزی عاجز بتو گفت همه گفتنی باقی تو دانی تر است مایه نفع و ضرر شاد بزی تا بود عشرت و غم در جهان نیک بمان تا بود تابش شمس وقمر سینه اعدای تو باد چو مل پر زره روی نکوخواه تو با دز گل تازه تر ایضا در مدح امیر محمد اعظم خان ای که حسنت برده گوی خوبی از حور وپری نرگس جادو چشمت خواند در سالح سحری طاق