Page 82

فلك بنك حسود ان چہ ميكني تنزل زانکه هست مرا غصہ بجان مدغم بپیش صرصر عزمت فتاد از تک باز كمينہ بندۀ دركاه تو بجان دارا بلطف چون تو لطيفی نديدہ چشم پدر زانکه ست صفاتت برون ز حد کمال اگر بتیغ سحرکنی جهان چہ عجب توانک تیغ کشیدی برون زشام نیام ز خوف طائر روح عدو چنان لرزد روز رزم چوکبری بقلب لشکر ها زینکه طرزمی افغان مدح ذات تو گفت ہمیشہ تا بود این تختہ فلک ثابت محت قدر ترا باد دستين در حكم قدم بمنزل ششتم نہ ای نكو منظر ازانکه ست مرا غصہ قید ابد مضمر بہ پیش لشکر حلمت فتادہ کہ ز کمر لمینۂ چاکر دربان تو ز دل مسخر بجود چون تو جوادی نزاده از مادر مدایح تو کنجه بکامه و دفتر کہ ہست چہرۀ خورشید و انجمت لشکر سر بریده خورشید را گرفته سحر که خورده ناوک قهر تو بر جگر تا پر شود ز نعره کوس تو گوش کر دون کر کبود کشت زبانش بسان نیلوفر مدام تاکه بدستت طاس مہر و قمر عدوی جاہ ترا باد مهره در ششدر قصیدہ در توصیف امیر کبیر امیر دوست محمد خان نمود ناگه ز نیفای چرخ دار و منی سپہر اطلس ایام سایبان انداخت دست مهر بی افشانده مہر بہر نثار بسان ماہی سیمین ز نیلگون قلزم هلال عید بپچرخ است یا که از عشرت گر بخو شه ابرو اشاره کرد هلال من اصلاح طرب از کجا که هر ساعت افتاد یوسف خورشید آسمان در چاه میان عرصه کردون خیمه ماہ زو خر کاه کشد ثور فلک را ز حلقه ماهی نمود ماه زماهی فرج سید باہ جهان زخرمی افکنده بر سپهر کلاه بیاد شاہ بیاراج روح بخش کجراه خدنگ غمزه زند بر دلم که در بیجا