Page 81

خداین لفاظ مداد است یا بیاض رق طبیعه ز حسن نمکین من بچون گلشن منم که ندارد در قدر گاه سخن بطبع عارض چون دادر عنایت شده من آن کس که سلیمان طبع من در نظم منم که کشته دل شاعران ز مضمومم منم که افسر مان روانی نظم منم که تیغ زبانم چو جلوه آغازد منم که بخنجر طبعم کرشمه روی زمین خدیو کشور افغان غلام حیدر خان ز هرچه بگذرد اندر ضمیر تست فراوان اگرچه کوه وقار است دلسنکر تمکین زیاری شه حبیب الان که شه ملک بتا ز بیم اوست نهان آتش شرر در سنگ برای رزم عدو پیش شقایق سوسن شهاب در جا ما تو آن شهنشاهی بدو رزم چو شب دی کما قیرنگ است تو آن جواد کریمی که شد بکاه سخا منم بطبع مه مهر تست چون خورشید در تو ز جیب لطف خود دریغ مدار ززاغ د بلبل شیرین سخن بسی کویت سواد خال سیاه است بر رخ دلبر قند ز چاشنی شعر من زئی شکر رزوی شاہد مضمون چور شک هم جادا با بزمسرو خاور کند نهان پیکر گرفته از کف سحبان خسرو انگشتر طبان بر آتش غم چون سپند درمجمر بسان سایه ظل هما بود بر سر عدو چو بید کشد از سر بخود خنجر چو تیغ خسرو قبه غلام جم چاکر سپهر جود و سخا افتاب علم و هنر ز هر چه در نظر آید از ان بود برتر بود لطیف و سبکروح چون نسیم سحر شده خدیو جهان از غلامی حیدر زتیغ اوست عیان شعله در دل آذر یکمیست تیغ بدست دیکی سپر مغفر که از کمال کسی نباشدت همسر ز سهم تیر تو خود بکشد سپر بر سر ز بار منت اوت قد فلک چنبر منم چو آئینه در لطف تست روشنگر که من چو ذره ام و مهر تو همی انور تو نیز از سر انصاف خود ز حق مگذر