Page 83

ز دست عشق تو دل را متاع پر هنرا ز شرم عارض خورشید طلعتت ایجان موش چشم من ای نور دیده تا که زدی کنایه ایست ز قد بلند تو طوبی فروغ روی تو مشعل فروز دیدۀ جان نسیم طرۀ آشفته تو می آید ز دامن تو اگر کوته است دست امید بخاک پای عزیزت که ای مه کنعان که زرنجور وخاور نه اینک از ستمت امیر دولت کبر چتر عکس بفرق فرقۀ اسلام سایۀ رحمت عیان ثنا و صفاش ز جملۀ اقوال چو رشحۀ کرمش لطف عام می کند ز بهر کسب شرف دائما مه خورشید نه در قلمرو لطف و عدالتش احیا قبولش از سر راه صواب آمده شده ببارگاه رفیعش کجا خیال رسد بلال تیغ و سم رایت و اسد حمله مجاوران در دولتشی علی قدر بدینش پرچم شمس فلک نماید چو نور چشم جهان بین آن حبیب برین بدست زلف قمر مار است آه بر سر آه چو شام زلف بمانست روز ما بسیاه چو خار میخلد بم مژگان بدیده نگاه نمونه ایست ز خط و رخ تو لاله و ماه خیال زلف کجت رهبر دل گمراه که همچو زلف ز خود رفته ایم راه براه رساست در تم زلف توه ماره آه دلم چو یوسف مصر است از ان درینجا چاه بآه و ناله و فریاد میروم سو شاه ربوده از سد نوشیروان بعدل کلاه که هست پرده اش زمانه ظل اله که هست ذکر جمیلش فتاده در افواه ندار بآب گوارا بنوشت زار گیاه نهند روی بدرگاه او که و بیگاه نه در ممالک رحم و مروتش اکراه بجرمان بجز خسته عذر خواه گناه که نه فلک بود انجا چو قبه خرگاه سپهر رتبه کواکب سپاه فلک بیگاه سماطزان حضور مقدسش درگاه ز چرخ و انجم او ساخت بارگاه و سپاه به پیش رأیش فروزند مشعل خورشاه بیگد