Page 62

خاموش طرزیها که بخون می طپید دلم شهباز شاخ سدره مگر حب زاغ شد خاموش طرزیها که ز لب تشنگی حسین پر آب خشک کام بدشمن ایاغ شد خاموش طرزیها که شب روز متصل آن نور دیده را غمه خور در سراغ شد خاموش طرزیها که زجور وجفای شمر آسودگی ز آل نبی در فراغ شد براین ست کرد جهان تنگ روزگار گر تنگ گشت قافیه بر ما عجب مدار قصیده در منقبت امام ثامن علی موسی رضا رضی الله عنه بهار آمد چو رخسار و خط دلدار شد صحرا زجوشش سبزه و گل وز هجوم لاله حمرا بگلشن سبزه و ریحان و گل گوئی دران ماند که نقاش صبا کردست صحن باغ مینا دمید از گل بجای سبزه اکنون دسته سنبل فتاد بر گل بجای شبنم اکنون لؤلؤ لالا زفیض باد نوروز گیاه مرده شد زنده تو گوئی در گلستان گشته برپا محشر کبرا زمین از بس یاسمین گشته رشک دامن گلچین هوا از بس لطافت گشته رشک جنت الماوا پریشان شد بفرق بید مجنون طره چون [word?] فروزان شد سحر لاله همچون طره لیلی هوا گردید زان سان معتدل کز اعتدال او چو شبنم از تف هور منهزم شد لشکر سرما بروی سبزه غلطد گل ز جوش غنچه چون پیکان که در گلشن بجای آب جاری شد شراب ناب گل از شادی فروزان شد و رخ چون طلعت زهرا شگوفه سر زد از شاخ درختان چون کف خضرا بر آن سنگین دلها کو به سیم این آرزو دارد که پوشد اطلس دیبا بجای جامه خارا چنان پرگشت بوی مشک ناب از باد نوروزی که جای سبزه میروید ز خاکش عنبر سارا صبا بستر زند در خار ز بخت سبز هوا مشک ختن بیزد بروی لاله حمرا شد از بوی یاسمین مست اطفال چمن یکسر از آن آب روان زنجیر بندد سبزه زار بباغ از بانگ صوت قمریان هر جانبی کوکو به بستان زنوای عندلیبان هر طرف غوغا سحرگاهان بستان زان نسیم صبحدم خرم ز بوی گل فتادم از خود و چون او شدم از جا