Page 63

چوزان بوست گردیدم پسرعقل پرسیدم که ای روشن ضمیر بی نظیر مرشد دانا بگوکاین باد از خاک کدامین روضه می آید که میبالد ز فیض آن نگه در دیده اعمی بگفتا ای طرازی افغان نسیم روح بخش است که اید عنبر افشان از حریم گلشن سولی اما م ثامن ضامن کین از خاک سرکویش هزاران دیده اعمی شود در یک زمان بینا هوای کوشه مقصود اگر داری جو غواصان بیا و غوطه زن اندرین دریای گوهر زا پروگر طائر فکرت هزاران سال با پرفت با دل پایه قصر جلال اورسد حاشا پیشه عارضش خار است گلهای چمر سر به پیش قامتش پست است نخل سدره طوبی برامد ماه لولا غر شرم آن خم ابرو شود دره پنهان جور شرم آن رخ زیبا رخش چون در نظر آید رود از دیده خون دل بگفتن چون کشاید لب بریزد لولو لالا اگرچه صامتم از درک کنه ذات تمثیلش بسان خامه ام وصف صفاتش میکند گویا بگلشن صبحدم مشاطه باد سحرگاهی فروشد خاک پایش را برای غازه گلها نه بر نسرین بود برنجان نه برکل سبزه غلمانی بود کیدوی مشک افشان طواف عارضش پیدا شهنشانأ حق آگاه عطا بخشا خطا پوشا بود مدح و ثنای ذات تمثیلت کرا یارا نیاید یکسر مو درک ذات و از مآثر کو اگر روید بجای هر سر مو چشم از اعضا ندارم روی راهی جز در دولت سراتو زروی مرحمت راهی من ای رهنما بنما نباشد جز در لطف تو ما را مسکن وما من نباشد جز سر کوی تو ما را ملجا و ماوی بطوف مرقد خویشم طلب زان خاک ان شاہا شدی چون ضامن صیاد آهو آوگی را جدا زان خسته ام باشد همیشه سینه چون تنور جدازان در هم باشد همیشه دیده ام ژالا برای طوف کویت عمرها شد آرزو مندم که هچون لاله ایم با دل پر خون در آن صحرا چو بود بر کل بو و مضمر مراشوق تو اندر سر چو جان در تن بود مذکور مهر تو در اعضا چسان کشتی شہید از زہر مامون حیرتانم که لطفت هر را شکر کند در کام از درها نباشد