Page 60

از باد تیغ خسته تن پاک شاه دین از پشت زین چو برگ گل افتاد بر زمین انتبعت تیغ کینه در سینه اش نشست تا سر برآرد از تنش آن کافر لعین در حیرتم که تیغ چنان حنجرش برید چون بود جای بوسه که عقل اولین چون تیغ دم زبخت بجای دم حسین چون عرش بد بپای چو افتاد بر زمین ابی مداد و خاک شهیدان بیا دوان آتش فگند شمر به بستان یاسمین تنها حسین لشکر کوفی ز حد برون کرده کمان بقتل و بی از هر طرف کمین از دست شمر و بود در اتمین قضا و حیف در دشت کین ز خاتم پیغمبری نگین آمدم که شاه دین زفرسن بین فتاد آیا چه حال داشت زم غم زینب حزین از یک طرف مصیبت اطفال بی پدر و ز جانبی شماتت قوم مخالفین تنها نه مو کشوده ازین غصه اهل بیت آشفته گشت زلف برخسار حور عین طرزی بمانم شهدا خون دل ببار زیرا که کس ندیده چنین غم بروزگار بند دهم در خاک خون فتاده حسین علیست این یا انکه کرده صید حرم را کسی شکار آن شاخ گلبن چمن جان مصطفی در چشم شمر قدر ندارد بقدر خار در خون کشیده تن سلطان دین حسین بکر چه ظلم کرده ای چرخ کجدار آن سر و نو نهال گلستان فاطمه آورده بار غنچه پیکان آبدار اصغر ز قحط آب ز تاثیر تشنگی بر خاک و خون طپیده چو ماهی بیقرار قاسم که عارضش بنظر میگرفت داغ اکنون نشان سینه بود بر تنش هزار بیدست پا فتاده علی اکبر همچو گل کبپاد تند برگ گل افتد ر شاخسار یا رب بسوز د آتش حسرت ز جود گیر مر آن سان که زد بخیمه آل نبی شرار بر جسم چاک چاک شهیدان کربلا هر چشم زخم گریه کنان بود زار زار