Page 51

در خون نشست نامر ماه ومـــــر در پیش حلم اوست چه که کوه با وقار حیف است تصرف دیم که آفتاب ای شاه انس جان سرسردان دین آن شیر حمله که کمرگاه کوه را شد نوک خنجرت بسپر خصم ما کچب در انکشاف راز سرا پردۀ عدم ای کان جود و بخر سخا معدن کرم گر حل عقده کنی کردن دلم چاهی است پر بلا که بدو بسته نام جان خوش آنزمان که سه اخلاص سرم در دارم هوای طوف حریم در ترا در قطع راه در که عالميقه ام تو نی نی که شوق سعی صفای حریم تو تا نفخ صور کرد بر آرد ز ممکنات تا روز رستخیز د سحرگاه حشر باد از بسکه ریخت خون عدو در مقاتله در پیش خلق اوست گلستان مزیله باشد بپای با زحملاتش چو زنگله کس با تو چون کند ز عداوت معامله چون که کنی زجای بروز مضادله شد نوک نیزه ات مرینخ تشکله کی عقل کل زند بتولاف محاضره دارم امید از تو کعبه ناکام غله زیرا که حرمیست بکویم مرسله زنجیر مدعاش دل بصید امر این مزاجه جویم پیش با بجنابت مواصله هر چند در میانه بود بعد و فاصله خواهم ز لطف عام تو طرزی مبادله باشد کفیل زاد غریبان مرحله بر دشمنان جاه تو با داسبابله بر جان خصم جاه تو با دا مشاعله قصیده در منقبت مظهر العجائب علی ابن ابیطالب که الله عنه و همین ابیات در مزار شریف بخط خوش تحریر شده تهی شتر یکنج غم و شکنج فراق شده بفکر خیالات خویش مستغرق نظر الم یار را فگنده بدر ز الفت همه فرد و ز صحبت همه طاق چنانکه صوفی صافی بحجر استغراق تصور غم اغیار را هبا و بطلان دیار