Page 48

بریده نوک پرندا و گرش دل ضیغم نشسته تیر خدنگش پلنگ را بحقاق فغان زار عدو از مهیب هبیت او بسان مرغ شب از هجو ناله عشاق بود بسان پریان شعشعه اش روشن بود چو سالخه ارسل او دل شقاق زآب خنجر او باز دیده اسلام ز آب بسته او آفتاب دین براق اگر کسی بستیغش با و در آویزد ملک کجه اثرا ز عرش افکنده بزان در آفتاب بپوشش بکشیم بد بیند زصل تیر بر آرد ز دیده اش شقاق ایا شهی که توشی نور دیده ذات ایا شهی که توئی چشم ذات را احماق بهشت و چهار عزاصد قسم که مانندت کسی ندید و نه بیند درین و هفت طباق بگاه نطق و بیان ای یگانه امکان کند ناطقه و منطق از تو استنطاق به پیش رای منیر آفتاب سها ز برق فکر ضمیر تو تیرگی بزراق گرفته طبع رسایت دل صباع الارض گرفته نور فکرت رخ مه آفاق صفات صبح تو صفی زند بروی گناه صلای جود تو افاق را دهد اتفاق نمی تو در دل شجعان نشد زن صارم زنی تو در جگر شب ز ناوک غیداق بعز و شان نبی بست مدحت تو خلاف بحق حق که بو صفت نمیکنم اغراق توئی که بسته کلک دل قضا پیوند توئی که بسته بدستت کف قدر میثاق به پیش سنگریت آسمان شبان به پیش حلم و وقار تو کوه قاف حماق بگاه نطق و بیان نیست چون تو کس ناطق بوقت جود و کرم نیست چون تو کس غیداق فلک بخاک چو قارون فرو رود از بیم زروی قهر برویش اگر زنی از ماق کلید قلعه خیبر اگر نی شمشیر ز پیشگاه ازل تا ابد بدی مغلاق بزیر خیمه خورشید آسمان بلند بزیر قبه ماه در بر هفت طباق کسی نگفت که مثل تو هست در گیتی کسی نگفت که مثل تو هست میثاق