Page 49

زسیم شام شود مس صبح کرد وشام به پشت ابلق ایام کر زنی مطراق سریر وعرش امامت تراست اندر خور فراز مسند شاهی تراست استحقاق تو شاه کلحی و از لطف سیتو اسما بیک نگاه صد اعلاق را بسان یلاق بزهر قهرکنی شهد شیر را چون مر بشهد لطف کنی زهر مار را تریاق شها امام مبیبنا مروج دینا توئی که صاحب خلقی و عالم اشفاق تو شکیب شوای شاه شیر یزدانے که کرگ نفس چو سگ بامدت شد عراق بدام دیو و دد نفس مدہ اسیر شدم شعله شرر حرص گشته ام حراق ہو ا و حرص بپاه ضلالم انداخت یکی زروی عداوت یکی ز روی نفاق کنم زشائی شیطان مدرکه خبث کنم ز اشتیلم نفس بر درت بعراق ز دست نفس شدم طیش طیش اہل خرد ز دست حرص شدم شش بش اہل عقل و حقا ازین دو یار مخالف همیشه ام سیر ازین دو یار منافق همیشه ام بشقاق گہی ز دست هوا و ہوس شوم طیرو کہی ز حرص شود رنگ روی من سیراق ز دست حرص چو بیچارگان خرم پیغام زدست نفس چو بیوارگان خورم ارزان ترابعرّت قرآن ترا بروح ننے ترابروح امامین و خالق ارزاق ترا بسوره یاسین وسورۂ طاها ترا بعرش عظیم ترا بہفت طباق ترا بعصمت بی بی ترا بجود علی ترا به تیرگی شام ومطلع افلاق کہ دست حلمی می افغان گیر از سطرطف ز دام حرص و ہوا و ہوس کنش اطلاق دلم ملول شد از کارو بار اہل دول دلم خمول شد از مکر گنبد زراق ہمیشه تا که بدور است اطلس مهر و قمر مدام تا بجہان ثابت است عقد طاق عدوی جاه ترا باد در سطر کام محب قدر ترا ز هر باد چون تریاق قصیده در منقبت شاہ ولایت مآب حضرت علی رضی اللہ عنہ چون یار