Page 32

چو چشم مست تو سودایش بشود چشمانش گرفته چون کل بادام زارن بهر لاله بغیر باغ رخت کان ماند سر فرا کل همیشه سبزه بزیر است و برز بر لاله فرو در ولق حسن تو ارزد میدان بلی سبزه و بدر زیب بشیر لاله چو آب در چمن دهر سر بسر کشتم ندیدم از کل رویت شگفته تر لاله سحنوتی دیوانه کرند در چه رو همیشه کوه بکوه است و در بدر لاله سیخ کوه ز ند نا چوک بک از شوق بجای سنگ اور دبال و پر لاله امان زبس حمن سرخ رو و عذار فخار که داغ عشق ترا داشت بر جگر لاله پیش حسن تو چون دلبران صحیحی است پخیره کرچه نهد خال شک بر لاله ز شرم رو تو و از رشک حار شهر زدا بکوه و دشت گرفت آشیان مقر لاله ز دست عارض گلگون تو بطرف چمن گرفت طشت پر آتش ز غم بسر لاله چراغ دانش از ان جن عشق پر باد که آب جوی چمن کرده است و لاله چمن از آب و ان میکشد سرکحرش که شوخ تیره درونست فتنه گر لاله شده سیاهی داغش چو مردمک نین چو کرد خا کدرت سرمه بصر لاله جناب حضرت عثمان ثالث ایتی که باغ منزلتش داشت تا سحر لاله چو دست جود و سخای تو گاه در باره ز ژاله کاسه خود باخت پر گهر لاله صبا بوی گلستان نیم خلق تو برد چو نافه داغ دلش یافت شک در لاله نسیم اگر خبر حلم تو برد بچمن چو سنگ کوه در آویز و از کمر لاله ز دست خط تو پوشید تا به پوشن ز نا عمال خزان کشته بخطر لاله بباغ از بی خیل مخالفان نرسید گرفت شحنه در داشته سپر لاله درون باغچه قدرت از بلند یها شد آفتاب کل سرخ سرخ تر لاله عدو جاه ترا سرخ روی گرد شبت که شیخ خویش کند ناب که در تر لاله