Page 19

۱۸ از فروغت ان بوجهل لعین بی درما بولهب که برق حسنت را ندید نارک است حکم تیغت بر سر اعدای دین جار بدین باغ دین از اب شمشیرت گشت سیراب گر سموم باد قهرت جانب گلشن وزد ای شفیع المذنبین وی رحمۃ للعالمین کیت از باران الطافت سرسبزی نیا من اگر نا قابلم سیفی قبولت قایست بسکه از شوق گل رویت فشانم اشک چشم بسکه حیرانم بکار و بار خود از نفلی گوشه چشمی اگر سویم کشائی از کرم عالم از شب تیر پیدا کرد در دئی هرچه یا رسول الله تر ادادم بذات حق قسم پیش تو قرآن شفیع اورده ام ہم جبرئیل هم بروی فاطمه هم مرتضی هم مجتبے ہم بکہ ہم مدینہ ہم بزمزم ہم نجف گرترحم کی نظر بر حال زار افغان فکن جز تو دندان طمع از هر دو عالم کنده ام خواریم از حد گذشت و زاریم از آسمان عید قربانست عید از تو خواهم یا مجلس محروم از درگاه الطافت قرفت گل نگردد خار ار ما شتر بر ان بیا چشم خفاش است خورشید تابان سبزه ماکل دجله مانند بر فرمان بیا غنچه میخند و سان گل مدور ان بیا بیچو شبنم آب ابد ساحت میدان پیش پایت چون گدا افتاده خاقان سبزه و خار و گلست ممنون احسان با مطلب میخورداشی را از خوان بیا دامن مژگان من شد ابر دامان بیام گشتم از حیرت چو نرگس چشم حیران میکند صد خنده چون گل در بیابان بیا حکم تو جاریست چون بر سبز و فرماں بیا یک نظر کن سوی من ای لطف احسان ہم زمین تاسش هم وی را برامان بیا ہم با صحاب غربی حکم لقران بیا مید ہم سوگند ای خاک درت شان بیاد زآنکه از خواری شد چون خاک دران ب پس تو دستم گیر مستی جان سلمان ہست برخواری من واقف جود آمان ده برات عیدیم بر شاہ ایران بیا من چنان نومید گردم ای سلیمان بیا طوفی