Page 18

ای لب جان پرورت سرچشمه آب بقا ای خطت رشک ریاحین گلستان بهار ای رخسار تو چون ماه تابان در جهان ای قدت سرو خرامان در چمنزار بهار در چمن گردد از رخسار بالا رنگ و بوی از گل و از لاله و از سنبل و از یاسمن در ازل چون شد چنین خرم چمن آباد بود زان سبب سرسبز شد کشت دهقان بهار سبزه با گل هر چه می بینی طفیل روی تست رسته بر بوی تو این پیدا و پنهان بهار گل پیش سبزه اقرار غلامی میکند گر رسد پروانه لطفت بدیوان بهار تا گل رویت شکفت از باغ امکان در وجود سر کشد فردوس از جیب گریبان بهار چونکه جان عزیزی جان سالار قدم نعمت الوان کشد پیش تو بر خوان بهار تا فشاند زیر پایت ای در یکتای حسن لعل و یاقوت زمره آورد کان بهار این غزل طرزی بیاد عارضت میخواند صبح آب چون شبنم گل عندلیبان بهار غزل ای رخ گلگون تو سرمشق دیوان بهار وی خط مشکین تو فصل گلستان بهار بر فضن روی تو نقاش باد صبحدم صورت گل نقش می بندد برایون بهار آیت واللیل آمد خط مشکینت بباغ سوره نور است رخسارت بقرآن بهار نیست در دوران حسنت غنچه محتاج چمن میدهد روی گل افشان تو مادان بهار شاهدان گلرخ گلزار از روی شرف خاک درگاه تو میبوسند در کان بهار گلشن جان از فراق عارضت پژمرده شد باغ خشک زرد میگردد ز هجران بهار یا رسول الله یا سرورم یا باغ جان گر تو دارد تازگیها باغ و اغصان بهار طرزی مسکین ادای شکر نعمت چون کند بلبل بیچاره نتوان گفت احسان بهار بسکه مانندت نباشد در گلستان وجود سایه هم رویت ندید ای ماه تابان بهار نخل بزم انبیا گل جان پاکت میوه بس این منیت سبزه اطراف دامان بهار منکران از ابر لطفت خشک کام افتاده اند بر نیارد شاخ خشک نخل بستان بهار