Page 163

اغانى كه رخ نهان ميكرد بستاني كه داشت عارض او غنچه در پيش لعل او خاموش كيهان نازد يك فلك تمكين مايه عيش و شادى و عشرت كمرس نكمنه بيحرف شعو نوكلي را فلك بخاك افكند سال او بيت هشت بد كه بهت بست رخت سفر بشهر صغر دوش سال غروب آنمه نو تيره شد روز روشنم از غم كه بطرزى دگر بخود ميگفـت عصمتش نيام مستر از جلباب طعنه بر آفتاب عالمتاب لاله در پيش رنگ او بی تاب يك چمن سرخ رنك بهار آداب غرمى بخش موسم عهد شباب همه معنى چو لفظ اهل كتاب كرد من غنچه ريختی بخواب چون بمه بيست هشت رح شتاب روز سوم ازين جهان خراب جستم از پير عقل خيم پر آب چو شب هجر عاشقان خراب دورم از آفتاب عالمتاب ١٣١٨ عم ايضا فى تاريخه از جور و جفاى فلك بو قلمون كه چون قل لاله داغدارم از غم در ديده من ديده كل خار بود از بار غم عذار بي پيش من در دست غم فراق آن غنچه ناز در حسرت طره چو دال كج او كرد برغم او بكوه و صحرا كردم از بسكه غمش بدل هجوم آور دست چون غنچه طپيد دلم رحسرت در خون كه چون كل كنم سر بپای كگون تا دامن آن كل زكفم رفته برون خم كشته قدم بسان بيد مجنون مركز نبودى كسى چون من زار و زبون قد الفم شد از غم و درد چو نون عاقل نكند مرا ملامت بجنون در خاطر من نمانده لفظ و مضمون ناگاه