Page 162

۱۶۱ به پیش قامت او سر و پای گل ماند به پیش عارض او ماه خوشه چین آمد ز بس جواد بسری شد جهان پیر عقیم ز فیض او خلفی دهر دون چنین آمد بلند مرتبه سردار قندهاری که او ز روز گار سزاوار آفرین آمد بجنگ با تن تنها بسان شیر ژیان به دشت کین پی دفع مخالفین آمد بعزم قتل وی از هر طرف نموده کمین سپاه از بک بیدین ز راه کین آمد عدو چو ناله داود در میانه سپاه عدو چو خاتم داود در میان نگین آمد بسی بکشت از ان ناکسان آخر کار شهید از ستم قوم ظالمین آمد تبارک الله از ان شیر شرزه مرد صد آفرین بروانش که خوش متین آمد ز روز گار جفاکیشته بود ملول ببوی روضه رضوان حور عین آمد چو آفتاب بمغرب زمین غروب نمود بسان گنج بخاک سیه دفین آمد ز عقل سال وفاتش طلب نمودم گفت که طرزی از پی سبط علی حزین آمد بمیر از شرر مصرعی کنون جو که سال فوت محمد علم حسین آمد وگر ز مقطع آن سال فوت جوئی کو ز روی نامین علم فتح بر زمین آمد تاریخ وفات عیال سردار غلام محی الدین خان دارم از دور چرخ مینائی دل چو مینای باده پر خوناب بر سر اشم نشانده سپهر خونم از دیده میرود چوکباب موی آتش رسیده‌ام در پیچ ماهی روی تابه‌ام در تاب نه در ان هیچ رس پیچ سخن نه در ان تاب هیچ هیچ عتاب قامتم چنگ میدهد گردون گوشمالی حصه‌ام چورباب چون بنالم بسان رعد سحاب چون نگریم بسان چشم سحاب بیدرین حصه چرخ سفله بخاک لؤلؤئی را که داشت عالم آب