Page 151

زپس که میتت براه ولا پای مانده بمن زمنجنیق فلک سنگ اگر ببارد چرا که پیش بلندی خاکساریها زمین شوق نشستم بقاس چرخ د[ژ؟] چو صبح گرچه سفید است مو برنگم زبان کند بدمان ذکر نام پاک خلیل به پیش محکمه صدق و مفتی اخلاص بدشت روضه اثر از بسکه داغ حسرت[؟] ز بسکه مهر محبت براه او فرش است سکان قدس خیالات که شرف متنز[؟] کمی بقدس دوم که کعبه که خلیل بغیر فضل تو ای لاشریک و بی مانند سر فتاده طرزی فتاده پیش درت زاشک اظهار گلست جاده و راه چوتمشکین ما چشم سرزخاک آن درگاه عروج جاه نماید فزونتر از این چاه زضعف گرچه بچشم رسان تار نگاه ولی چو شام سیه[؟] ماست که من گناه دلم بسینه بود در خیال الا الله مقال راستی از قول من گرفته گواه سواد داغ برخ لاله اش نکرد سیاه بجای سبزه ز خاکش دمیده مهر گیاه برای طوف درش[؟] خیمه خرده دان[؟] وسیله است بلی این همه بفضل الله کجاست منزل امن و کجا ست جای پناه بوجه دلکشش و زیباصورت دلخواه قطعه در خصوص عیب پوشی فرموده سودای لب لعل می آلود کسی ناگاه دل آگه و بخت بیدار دیدم که بهر طرف بت غنچه دهن از ذوق لب لعل نمک جوش زنان ساغر همه دیده در تماشای سبو دریاد لب لعل سخنگوی کسی باخنده بکوشش جام مینا گشا بربست مرا رخت خرد در شش و پنج شد راهنمو غم بمی[؟] باده فروش برداشته بود نعره نوشا نوش خمها همه در جوش و لیکن خاموش افتاده سبو بپای ساغر مدهوش ساقی همه گفتگو و ساغر همه گوش از مژده رحمتی که آورده سروش چون