Page 148

۱۴۲ از تماشایش چوگل رنگین شود نطف نگار سقف و طاق او نکر دون میکند هر کرزین یک گهر از سقفاسد طاقش ارجام بلور یافته قصر نور نق از بیهای آن قصور کر کند باد صبا تعریف تصویرش بچین بیدار بهر او شوخیهای تصویرش بخواب آنه خیر افتاده است از بس هوائی دلکش چار دیوارش زبس آئینه بر خود چیده اس بنگرد در راست صد جانشان پیش دید کی شود و صف کتاب او بیکیا با نجاب منظر خوش منظر ش ار بام چرخ بیکو طرازی بر مجالسش راحت اسود کوشکی را بر سان که گشتم نیست لایق بر زمین تا بود در انحصار آسمان نیلگون باد دیوارش بسان کوه برجا تا ابد از تمنایش کند یکره دو پر پرنگار چار دیوارش چرکن چرخ گردان استوار شمع از بیرون دیوارش نماید آشکار گشته طاق طاقدیس از صیقل آن شرمسار میشود سیماب ساروح مانی بیقرار مقد جان او کند چون نسیم در پایش نشاء میشود بدست اگر در وی نماید هوشیار کریکی در وی بتر طینی نماید صد هزار طوطی قالین او در گفتگو اید چو سار کم نگرد در کرشمارم با تو تا روز شمار شمه سقف فرخش وارو از خورشید عا محفل او خواب سکین ترکنه از فوجها آسمان باید که در گوشش کند چون گوشو تا بود بر یک قرار این کردش لیل ونها باد سقف او چو سطح خاک دائم بر قرار تعریف بهار در جواب کلیم میسرود برگ شگوفه از بر شاخ سر کشید از تار شاخ غنچه گل سر کشید اس برگ سمن نہ برگل سوری فتاده است در چاک جیب پیرهن غنچه خارها تا دولت بهار بعالم کشند نمود یا بیضهای غنچه گل بال پر کشید یا جو د برشد دانه لعل د هر کشید جراح باد پنبه بر زخم جگر کشید چون کودکیس که از رحیه سر کشید از مایه سیاه بکوه و کمر کشید