Page 138

طرازی از امداد ونصرت بجاهشیت راه بیرون مصدر شام ظفر گاه باشمد كعبه مقصود جهان پنهان شو در چشم من چون تو شاهی را درین بحر تو همراه باشيد بر اميد لطف حال ما نخواهی شد ببد بعد جهان در شمار خاك آن درگاه باشید من جهان نومید برگردم ز لطف عام تو خادماهم از درت لطف كرم راه باشید از قد مان بگذرم الحال از الطاف تو هر یکی از ما ز تو كنجي مقدر راه باشید في جوان آفتاب دولتت تابنده باد تا فلك تاج وكمر از ماه ونخجو راه باشید ترنگ ترانه ای نغمه پرده چنگ تار ساز رنگ صدا ر رنگ بابد نوای نکیسا آواز قانون بزم چشن عشرت خمر شیرین فضل فضل سخن يوسف لبس چون خاصاهم شد گوهر روانی سهم طبعها بکوثر نبات بهره خط نبت کرد بر عشرش که فوج مور شبیخون به سنگ شکم زد پاس کنج گهر برد نان درج عقیق خطت ز خال نشانی بمشك وعنبر خمیده ابرو علش ز عقل ستم و گفت لبش شیر سحرمی نمند و شکر زد مگر دوش نبی کرم و بدور باد دسیر براب خشک لب لعلش آتش تر زد بگوشه لب سیراب یار خال سیاه چوهندو نیست که را نو به پیش کوثر زد بدور دائره ناله افتاب خزید چوزلف کرد رخش ناله معنبر زد بگرد عارض او طره اش بخود بچید چوزلف دور که خود را بروی آذر زد چوافتاب بگردد جلال دیگر ماه مگر بخاك درش بوسه ماه انور زد معین دین مبین شاه ناصرالدین شاه که تیغ او همه گرد در شرق کافر زد حصیص فر که زر ناد آسمان سایش وزند بسطانی سپهر اخضر زد ز بس بیاد دستی جاه سرشار نست گدای او بسرجم بکام و ساغر زد ز سرمد ان مشرف کرد توتیا دیدم از ان غبار درش پا بچشم اختر زد