Page 137

از جلای جلوه گاهی مرابوالسوسن صبح ماه نور ور دوش مهر شید اور یافته اطلس زر تار زردوز فلک را آسمان از عطایش خلعتی بر دوش حور دریافته از عروج پایه درگاه عالی رتبتش چار طاق نه نگاری چرخ اخضر یافته شخص لطفش بسکه شکر از لب جان می مکیبد جیب خود ایام پر بادام شکر یافته خاک پای زائران کعبه در گاه او چون زر و یاقوت حبا بر تاج و افسر یافته آن شهنشاهی که دارا و سکندر در رهش آن یکی آئینه و این جام و ساغر یافته زان کرمشی بک جمشید و فریدون و قباد اری جام و تاج کیخسرو سکندر یافته از سپهر واقعات شاه را نجم علت تخت و کوس بیدق مهر کا ب لشکر یافته تیغ عدالت کشته لاغری مات مملکت دے شخص ملک فربهی از تیغ لاغر یافته آفتاب از لعل آتش رنگ تاجت نوریا شعلداری روشنی از روی اخگر یافته بسکه سهمت از روی شخص دشمن پیدا خویش را چون عکس در آئینه بر در یافته دوش هر نوع عروس محنت از غمش لعل های چیده گوهرهای بر تر یافته این نه دشوار بود در خور هر کوش و آ طبع در کوش تو آویزه در دریافته پادشاه ملک ایران شبستان دل مبین ای که از تیغت امان اسلام کافر یافته سرفرازان بسکه میدانند معظم ترا سرکشان تیغ ترا چون تاج بر سر یافته پیش یاجوج حوادث از دم تیغ نجبث چار حد مملکت سد سکندر یافته با عروج کوکب سعد سپهر دولتت افتاب از ذره خود را قدر کمتر یافته دشمن حق صعوه در پیش عقاب صولتت خویش را کوچکتر از کبک و کبوتر یافته بسکه از تیغ شرر بارت میان آتش است دشمنت در شعله ها چون سمندر یافته دشمن بیدینت از تاب فروغ حشمتت سینه پر آتش ز حسرت همچو مجمر یافته روز جشن عید مولود تو ماه و آفتاب طاس سیمین مذاب جام پرزر یافته طرزی