Page 136

عروج جاه و جلال تو از بکمال علو نهاده پای برین هفت گنبد مینا دعای ذات تو گویند اهل روی زمین بفای سر تو خواهند فالاعلی بزیر پای تو چون خاک پامال شود چو گردباد اگر دشمنت رود بهوا بان سوی عدلش تا بلب شیرین زبسکه زود رود دشمنت براه فنا عدو زبیم تو از بسکه خشک میزیبد گذشت از عدم آن سودئیک وبقبا بناو حکم تو پابسته چون تحرک باشد چه شد عدوی تو وارد مخالفت هوا سمند عزم تو جائی که گام بردارد چو گردباد بگردون فلک دواند جا ز پاس عدل تو در بزم عیش مخموران برون چرخ رنگ و دمی نه دامن مینا به بند چاره توست چو تیر شد میزان میان منطقه از هم گست در جوزا بزیر تیغ تو از بسکه میکند زاری دل عدوی تو از ناله چاک شد چود را ببان پند بد و لب ذی افتاد است خدنگ راست نشان تو در دل اعدا چو حرف عشق که افتاده دلنشین جان سان چنان دل دشمنت نشسته بکجا اگر چه طرزی افغان باصل افغانست ولی بطرز عجم میکند سخن انشا دل تو شاد و سرت سبز خاطرت خرم همیشه تا که بود اسمان و درش بها عدو جاه ترا باد سر بزیر زمین محت قدر ترا باد با بفرق سما باریکیهای مضامین بلب دعا و نازک کاریهای دشمین جا افسون طرازیهای خاطر جادو کار سخنان سحر حلال هر که سرخم بر در شاه مظفر یافته پاره شمس کیمیا لا فزاتر یافتم شاه ایران ناصر الدین شاه کر خاک درش تازه روئی چشمه حیوان چو کوثر یافتم بسکه آبروی عزت کرده خاقان قدرش اشکش چون صدف در داب بحر یافتم بسکه نقش بورشه شاهان فتاده بر درش خاک ان چون عارض آئینه جوهر یافته