Page 130

کمند مارچون ماری بمیدان سوارش گریبانش زرنگ بوی گل آلوده میگرد بروی مصحف یاقوت بک حس گلزارش بجای خنده برسم لبش خط سر برون آرد صفای مسجد مهرر و دسن چرخه مارم ممد خورشید کیوان فرازنه فلک هر دم نصیر دین ست بخت حیدر صفدر ز انوار جمال پرتو روی جلال او ز نقش جبه اش اسرار دانش صاف میخواند ز برق تاج بخش روی عالم روشنی گیرد اگر لعل لبش در بدخشان پرتو اندازد وگر در چشم کمان بر طول قصرش پرتو اندازد بمهد اوز بس سرگشتگی شد دور از عالم چنان دارد بها رحسن خلق او طراوتها مراکش بنده و دربان اگر پیر طرف باشد فراخ از بسکه گسترده است خوان لطف عام ا جهان او را ولیعمت بروی چرخ میخواند کم و بیشی ندارد یک سر مو طه عدش پنگ از سرمه دان داغ خود از پاش دل ا چوگویم از عروج پایه در گاه اقبالس ز بس قصر مینش ساز و سامان صفا دارد بپنجه جان او گسترد و کرد جولانش باب روی کوهر شستیه کو ما بد فشانش نویسد آیت خوبی غبار خط ریحانش تبسم گر بخاطر بگذراند لعل خندانش نکرد و دیده بوسید است خاک پای در بانش همیگویند سلطان السلاطین شاه ایرانش که سلطان ناصرالدین شاه میخوانند شاهانش براید سایه نورانی چو صبح از زیر دامانش بلی پیداست از نامها از خط عنوانش ز بس دارد تلاطولوی لالای رخشانش بخون لعل شوید روی خود لعل بدخشانش یقین کن تا ابد نتوان رسیدن بر عرض و طولش فلک را نیست دوران سرابی دور دورانش که روید غنچه خندان جان کل از طرف گلستانش چه پرویز و چه هرمز چه بهرام و چه ساسانش فلک چون برک سبز کنده ما افتاده برخوانش زمان خود را نوید چنده بر پشت ایوانش که با سنگ چلوکسنه ند در وزن میزانش کشد از مار کرد سرمه در چشم غزالانش رسد تا کهکشان از بس درازی چوبی در بانش مه و خورشید باشد خادمان خانه سامانش