Page 129

۱۲۸ گر بسلب قوت ذاتی اش با دسم زهر گردد در دهان دشمنانت انگبین از مهیب همت مردانه ات در روز جنگ از شکاف ناف بگریزد عدویت چون جنین تیغ خورش بدخشان باشد و کوه بلند یا که با شمشیر کج گشتی سواره پشت زین میشود چون آستین از کار دست دشمنان دست جرات هر کجا بیرون برآرد ز استین دشمنان گرگ خوی زبمر احمت پیش تو همچو روباه نموزی باشد و شیر عرین لاف اعدا با وجودت هیچ میدانم چیست چون صدای شهر پشاپین و آواز طنین بسکه معماری کند جهد تو در احکام دین برسمان همت تابند بنای قصر دین چرخ دین گردید روشن از فروغ روی تو گر ز نور جبهه خورشید روشن شد زمین افتاب از بزم دلچویت یکی روشن چراغ کاسه گردون بدست همتت یک سالگین طوطیان شکر ستان حیا وی در ثبوت عندلیب آسا کند بر عقل و فهمت آفرین بسکه فهم کاملت باشد خبر دار امور عقل کامل از تو درس فهم گیرد بر سنین باز طبعم در حضورت نان همایگر و چک در شکار صید شاہان باشد هم طبعم تسعین بعلیت است اگر نخل شاہان بگذرد میرود در خود فرو از شرم و آن نقش نگین طرز ی با خود چوکه یاد از لطف حال نجبت کند آفرین بر جان کند هر لحظه بر جان آفرین تا که جای عشوه باشد در لب شکر لبان تا که ابروی بتان شد غمزه را جای کمین از شهاب ثاقب چرخ کلاست تا ابد تیر غم با دا بقلب دشمنانت جانشین ملا لولالی لؤلؤ لالای متلالای کف دست صدف حلقه گرداب دریا طبع چون آب زلال ز بس شور ملاحت ریزد از لبها خنداس نمک بار آورد رسم نبات شکرستانش چنان سرمه میغلطد نگا چشم فتانش که ریزد سرمه جای خون بزخم تیغ مژگاش چه شورانگیز افتاد است یارب لعل شروینش که دل کان نمک شد از تبسمهای پنهانش سحر